Miranda's log

Kinderen krijgen met mijn man was geen echte optie wegens progressieve overdraagbaarheid van zijn aandoening en omdat we beiden liever geen abortus willen plegen als de vrucht aangedaan zou zijn (dat is wel te testen). We hebben toen gekozen om geen enkel traject in te gaan (geen adoptie, geen kunstmatige inseminatie met donorsperma etc. etc.). Dat is een duidelijke keuze geweest. Maar twijfels  zijn er ook altijd geweest. Je maakt op een moment in je leven een keuze die op dat moment de beste lijkt, maar dat wil niet zeggen dat je er later niet over nadenkt en zegt: ‘hebben we wel de juiste keuze gemaakt?’

Ik ben zeker gelukkig, maar vraag me (net als anderen, bijvoorbeeld zonder partner) wel eens af hoe een leven met kinderen zou zijn geweest. Ik denk ook wel dat het zo goed is. Ik ben er (nu) niet echt verdrietig over. Maar als ik bijvoorbeeld met kerst zo’n gezin gezellig aan tafel zie zitten, dan is er wel eens iets van afgunst.