Alweer een nieuw jaar – en wat nu?
Mijn leven veranderde op nieuwjaarsdag 1992 voorgoed, toen ik ‘verkering’ kreeg met de man. Nog geen dag spijt van gehad. Mijn leven werd een stuk rustiger. Van een zoeker buitenshuis werd ik een huiselijk typje, dat liever thuis dan onderweg was. En dat was goed.
Nu, 18 jaar later, krijg ik soms de kriebels om dat veilige nestje af en toe te verlaten, maar meer dan kriebels zijn het niet. Het lijkt of het bij die kriebels blijft. De ziekte van de man en de handicapjes die ik zelf met me mee draag, gebruik ik als excuus om niet naar een retraite, een schrijfvakantie of iets anders (zonder de man) te gaan. Terwijl hij mij, als ik iets graag wil, geen strobreed in de weg zal leggen. Probleem is dat ik zelf echt aan huis en haard gehecht ben. Als ik me ergens voor heb opgegeven, raak ik in paniek, probeer ik de inschrijving weer ongedaan te maken.
Dus blijf ik het huismusje dat zichzelf via internet en via boeken ontwikkelt, via internet (wat) geld verdient en maar weinig mensen ‘buiten de deur’ ontmoet, behalve de familie, en die ook niet bijzonder veel.