Overpeinzingen
Man is een paar dagen weg en dan kom ik toch toe aan wat overpeinzingen. Allereerst dat mijn leven behoorlijk bepaald wordt door zijn ziekte. Dat doe ik zelf. Ik wil er altijd zijn voor hem, altijd klaarstaan. Maar of dat normaal is, is een tweede.
Ik ben zijn mantelzorger, maar gedeeltelijk kan hij de dingen waar ik voor zorg ook wel zelf. Vanwege vermoeidheid, geen zin hebben, apathie, laat hij veel dingen aan mij over. Het is letterlijk met de benen op tafel en een krantje lezen cq tv kijken.
Maar met een man met een spierziekte weet je het nooit helemaal zeker. Kan hij dit niet, is hij werkelijk uitgeput of heeft hij er gewoon geen zin in? En een arts zei hem ooit vooral voldoende rust te nemen, want alles wat hij te veel deed, zou als een boemerang terugkeren in de vorm van verslechtering van zijn ziekte.
Ik neem me tóch voor om meer dingen voor mezelf te doen. Oók buiten de deur. Er is meer dan alleen maar een huisje en een tuintje en een supermarkt op loopafstand…